Iniekcyjne metody osuszania murów

Autor: Ceresit

  • PDF

    Utwórz PDF

  • Drukuj

    Drukuj

  • Zgłoś problem

    Zadaj pytanie

Jednym z najnowocześniejszych sposobów zabezpieczania oraz naprawy konstrukcji są metody iniekcyjne.
Iniekcyjne metody osuszania murów

Pozwalają one wzmocnić konstrukcję, wypełnić ubytki, kotwić ściany wykopów, odtwarzać lub wykonywać izolacje poziome oraz stabilizować grunt i skały.

Rodzaje iniekcji 

Techniki iniekcyjne polegają na wprowadzeniu do wywierconych w przegrodach otworów płynu iniekcyjnego. Celem iniekcji jest zamknięcie lub ograniczenie kapilar przy jednoczesnej hydrofobizacji ich wewnętrznych ścianek. Na rynku dostępne są produkty, które wywołują wyłącznie krystalizację lub wyłącznie hydrofobizację bądź działają dwutorowo.

Iniekcja grawitacyjna  za jej pomocą można odtwarzać izolacje poziome i pionowe. Metoda ta polega na wprowadzeniu środków chemicznych do otworów o średnicy 20–30 mm pod kątem 15–30° względem poziomu, dzięki czemu płyn samoistnie, pod wpływem grawitacji i podciągania kapilarnego migruje w głąb muru. Prace muszą być poprzedzone skuciem tynku ze ścian zewnętrznych i wewnętrznych. Otwory rozmieszcza się co 15−20 cm, a ich głębokość powinna być o 5 cm mniejsza niż grubość muru. W przypadku ścian wewnętrznych można ewentualnie wykonać izolację poziomą. Otwory są wtedy rozmieszczone w jednym szeregu, w odstępach 15-20 cm. Przed wprowadzeniem środka iniekcyjnego otwory należy zwilżyć wodą pod ciśnieniem, która przy okazji wypłucze pył powstały w trakcie wiercenia. W otworach umieszcza się specjalne dozowniki, w które wprowadza się preparat iniekcyjny – mieszankę cementu portlandzkiego, aktywatorów krzemianowych i wody. Preparat wypełnia pory w murze w promieniu 7–8 cm wokół otworu. Podstawowe ograniczenie w przypadku tej metody wynika z poziomu zawilgocenia muru – nie powinno być większe niż 10% (producent środka iniekcyjnego podaje maksymalną wilgotność)oraz sposobu podawania środka iniekcyjnego – wyłącznie ukośnie w dół.

 

Iniekcja niskociśnieniowa – metoda ta sprawdzi się przy renowacji starych, zniszczonych, częściowo lub całkowicie zawilgoconych murów. Polega na wymuszonym, ciśnieniowym wprowadzeniu w przegrodę budowlaną medium iniekcyjnego (pompowanie środka iniekcyjnego odbywa się pod ciśnieniem od 0,2 do 1,5 MPa – w zależności od materiałów z których jest zbudowana ściana, ich jakości oraz wytrzymałości). 
W wywiercone otwory wkłada się pakery, które tłoczą preparat iniekcyjny. Po ok. 24 h zaczyna się tworzyć blokada przed wilgocią – 
przepona pozioma uniemożliwia podciąganie kapilarne wody, a tym samym nie dopuszcza do zawilgocenia ścian powyżej wykonanej przepony. Środki chemiczne służące do iniekcji to najczęściej krzemiany alkaiczne, związki krzemoorganiczne, szkło wodne sodowe lub potasowe i środki biobójcze.




Metody osuszania murów i wytwarzania warstwy przeciwwilgociowej

Metoda termoiniekcji – stosowana do osuszania i tworzenia izolacji przeciwwilgociowej. Jest odmianą iniekcji grawitacyjnej i niskociśnieniowej (przed wprowadzeniem preparatu iniekcyjnego, miejscowo osusza się mur). Wykonywana jest za pomocą urządzeń termowentylacyjnych poprzez wprowadzenie do nawierconych w murze otworów suchego powietrza o określonej temperaturze i prędkości przepływu. Proces osuszania, w zależności od początkowej wilgotności i grubości ścian oraz warunków prowadzenia prac, trwa od dwóch do kilku dób. Po wstępnym osuszeniu w otwory wtłaczany jest środek hydrofobowy na bazie żywic silikonowych, który następnie utwardza się i tworzy barierę dla wilgoci.

Metoda mikrofalowa – do przeprowadzenia procesu osuszania wykorzystuje się generatory mikrofal wyposażone w anteny tubowe, które umieszcza się przy ścianach i następnie nagrzewa wybrany fragment muru. Metoda polega na wprowadzeniu do otworów w murze falowodów powierzchniowych fal ciągłych o częstotliwości 2,45 GHz. Poddawany procesowi fragment muru podgrzewa się za pomocą mikrofal do wysokiej temperatury, co powoduje intensywne parowanie zawartej w murze wody. Czynność tę powtarza się przy osuszaniu kolejnych fragmentów muru. Po osuszeniu usuwa się promienniki, następnie otwory wypełnia się hydrofobizującym płynem iniekcyjnym, który tworzy przeponę nieprzepuszczającą wodę. Metoda ta jest bardzo skuteczna (także przy murach grubych, rzędu 2,5 m), lecz skomplikowana i wymaga ciągłego monitorowania temperatury ściany, aby zapobiec jej uszkodzeniu. Zbyt duża moc generatora lub za długi czas ogrzewania doprowadzi do przegrzania ściany, co wywoła naprężenia termiczne powodujące powstawanie rys i spękań. Ponadto przy stosowaniu tej metody należy pamiętać, że mikrofale są szkodliwe dla zdrowia ludzi i zwierząt.

Iniekcja parafinowa  jest szczególnie polecana do murów z widocznymi wysoleniami. Otwory robi się tak samo jak w metodzie grawitacyjnej. Wilgotny mur nasączany jest za pomocą termopakerów (urządzeń grzejnych wyposażonych w pręty grzejne ze zbiornikami na płyn iniekcyjny), które umieszczane są w nawierconych otworach. Płyn iniekcyjny to preparat parafinowy – mieszanka krystalicznych wosków naftowych (osiąga on temperaturę 80°C). Wypiera on wodę z muru i zajmuje jej miejsce. Wychładzając się, zmienia konsystencję z płynnej na stałą tworząc nieprzepuszczalną dla wody przeponę. Układ elektroniczny kontroluje ilość i temperaturę wtłaczanej parafiny.

Iniekcja krystaliczna – metoda wytwarzania blokady przeciwwilgociowej w murach zawilgoconych na skutek podciągania kapilarnego wód gruntowych. Zgodnie z istotą rozwiązania warstwa izolacyjna pozioma i pionowa tworzy się przez krystalizację nierozpuszczalnych w wodzie minerałów w porach i kapilarach materiału budowlanego.

Metoda opiera się na wykorzystaniu cieczy kapilarnych do penetracji i krystalizacji, w wyniku czego zostają uszczelnione pory i kapilary materiału budowlanego. W murze wykonuje się otwory o średnicy 20 mm, w odstępach ok. 12 cm, równolegle do poziomu podłogi. Odwierty muszą być płytsze o 5–10 cm od grubości muru, wykonane najlepiej z jednej strony oraz pod kątem 15–30°. Do otworów iniekcyjnych wprowadza się wodę w celu zwilżenia muru (tym lepsze efekty, im bardziej mur jest zawilgocony) i wypłukania zanieczyszczeń po wierceniu. Krystalizacja przebiega na tyle powoli, że dzięki podciąganiu kapilarnemu preparat przenika równomiernie w całym obszarze wokół otworu. Blokadę przeciwwilgociową uzyskuje się w ciągu około 7 dni.

 

2 komentarze do Iniekcyjne metody osuszania murów
Author photo
by dodać komentarz.
Doradca Produktowy Ceresit PRO

Doradca Produktowy Ceresit PRO

04.11.2014

Jeżeli w murze, w którym wykonywana jest wtórna hydroizolacja metodą iniekcji chemicznej, występowały lub pojawiają się rysy, należy je nie tylko zamknąć, ale i uszczelnić (naprawa poprzez wprowadzenie zbrojenia czy nałożenie tynków zbrojonych jest w tym przypadku niewystarczająca). W takiej sytuacji również stosuje się środki iniekcyjne, najczęściej na bazie żywic epoksydowych lub poliuretanowych. Z uwagi na miejscowy charakter tego typu prac możliwe jest zastosowanie w obrębie jednej przegrody różnych preparatów iniekcyjnych, należy jednak zastosować taki materiał, który zapewni wypełnienie całej objętości rysy.
Tomasz Bącal

Tomasz Bącal

30.10.2014

Fajnie, tylko co zrobić jak mur popęka po tak gęstym nawiercaniu?

W ramach naszej strony stosujemy pliki cookies w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim urządzeniu. Możesz dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dla plików cookies. Zamknij