Znaczenie diagnostyki w robotach izolacyjno - renowacyjnych cz.3

Autor: Ceresit

  • PDF

    Utwórz PDF

  • Drukuj

    Drukuj

  • Zgłoś problem

    Zadaj pytanie

W poprzednich częściach tego cyklu skupialiśmy się na czynnikach, które mogą doprowadzić do zniszczenia budynku.
Znaczenie diagnostyki w robotach izolacyjno - renowacyjnych cz.3
Dzisiaj z kolei zastanowimy się nad tym, w jaki sposób je naprawić.


W tradycyjnych tynkach nie jesteśmy w stanie skutecznie akumulować w dłuższym przedziale czasowym krystalizujących soli ani też kompensować naprężeń, które na etapie krystalizacji sole wywołują. 

Tynki renowacyjne

Od kilkudziesięciu lat coraz powszechniej stosowane są tynki renowacyjne do wykonywania nowych wypraw tynkarskich na murach zasolonych w różnym stopniu.

Tynki renowacyjne mają wysoką porowatość, co z jednej strony umożliwia osiągnięcie niskiego współczynnika oporu dyfuzyjnego dla pary wodnej, z drugiej zaś pozwala na akumulację krystalizujących soli w przestrzeniach porów w dłuższym przedziale czasowym.


Porowata struktura tynku renowacyjnego widziana gołym okiem i pod mikroskopem.


Tynki renowacyjne – to często potoczne określenie pewnej grupy produktów, które mogą być używane w różnych kombinacjach. Ostateczna budowa systemu jest ściśle uzależniona od koncentracji soli budowlanych (analizowana jest najczęściej obecność jonów: Cl-, SO4-2, NO3-) na powierzchni i w strefie przypowierzchniowej tynków lub murów oraz stopnia ich zawilgocenia. W przypadku wysokiego stężenia soli stosowany jest kompletny system tynków renowacyjnych, składający się z kilku kolejno aplikowanych warstw:

  • obrzutka – warstwa kontaktowa poprawiająca adhezję do podłoża następnych warstw. Warunkiem jest pokrycie podłoża <50% i maks. grubość 5 mm, aby zachować wymaganą dyfuzję,
  • tynk podkładowy lub wyrównawczy – hydrofilowa warstwa magazynująca stosowana przy wysokim stopniu zasolenia podłoża oraz przy jego dużych nierównościach. Minimalna wymagana porowatość tynku podkładowego powinna wynosić: w stanie niezwiązanym – 20%, po związaniu – 45%, natomiast jego wytrzymałość na ściskanie powinna być nie niższa niż analogiczny parametr dla tynku renowacyjnego, tynk renowacyjny – hydrofobowy tynk, najczęściej o grubości 2 cm. Minimalna wymagana porowatość tynku renowacyjnego powinna wynosić: w stanie niezwiązanym – 25%, po związaniu – 40%. Wytrzymałość na ściskanie powinna zawierać się w granicach 1,5–5 MPa.
  • tynk renowacyjny może zawierać w swej strukturze lekkie wypełniacze: naturalne (np. tufy wulkaniczne) lub sztuczne (np. granulat styropianowy). Wypełniacze mogą być nasiąkliwe lub nienasiąkliwe – od tej cechy będzie zależała w przyszłości zdolność do retencji wody w warstwie tynku renowacyjnego przy skrajnie różnych wilgotnościach muru (okres jesienno-wiosenny – lato). Zastosowanie ściśliwych wypełniaczy pozwala na kompensowanie w pewnym stopniu naprężeń powstających w strukturze tynku renowacyjnego pod wpływem krystalizujących soli. 

Kolejne warstwy systemu tynków renowacyjnych: A – hydrofilowy tynk podkładowy, B i C – hydrofobowy tynk renowacyjny
i szpachlówka.
 
 

Uzupełnieniem systemów tynków renowacyjnych mogą być masy szpachlowe, często hydrofobizowane, oraz powłoki malarskie o bardzo wysokiej dyfuzji i niskiej nasiąkliwości a także inne produkty.

Kolejne etapy funkcjonowania systemu tynków renowacyjnych przedstawiono na rys. 1.



 

Jak określić stopień skażenia?

W tynkach renowacyjnych, w przeciwieństwie do tynków wapiennych i cementowych, strefa odparowania wody jest usytuowana wewnątrz warstwy tynku. Duża objętość porów w strukturze tynku pozwala na gromadzenie i odkładanie się soli. Dodatki hydrofobizujące regulują ponadto przemieszczanie się wody w układzie porów.

Tynk renowacyjny akumuluje zatem sole w swej strukturze i nie dopuszcza do ich migracji na zewnętrzne powierzchnie tynków. Pozwala on zatem na poprawienie wyglądu zawilgoconej i zasolonej ściany oraz przyczynia się do przyśpieszenia jej naturalnego wysychania.

Ocena stopnia skażenia podłoża przez sole budowlane na etapie diagnostyki obiektu ma bardzo duży wpływ na zastosowany w efekcie układ warstw, co wprost przekłada się na ostateczną cenę 1 m² zastosowanego systemu. Niewłaściwa ocena może z jednej strony narazić inwestora na poniesienie nieuzasadnionych kosztów związanych z wbudowaniem systemu nieadekwatnego do warunków, które dyktuje podłoże, z drugiej zaś – przy wysokim stopniu skażenia podłoża zastosowanie jedynie wybranych elementów systemu doprowadzi do ewidentnego skrócenia żywotności zastosowanych wypraw tynkarskich.

Do wykonywania oceny zawartości soli budowlanych w podłożu (istniejące wyprawy tynkarskie, cegła, zaprawa, kamień) przydatne mogą być proste zestawy przystosowane do wykonywania stosunkowo szybkich analiz in situ na pobranych z muru rozdrobnionych próbkach. Pozwalają one na ocenę poziomu zasolenia próbek, a ich niewątpliwa zaleta wynika z możliwości wykonania dużej liczby pomiarów. Dokładne określenie zawartości soli budowlanych jest możliwe przy zastosowaniu metod laboratoryjnych (miareczkowanie, gotowe zestawy odczynników). Na tej podstawie określa się stopień skażenia materiału przez sole budowlane.

1 komentarz do Znaczenie diagnostyki w robotach izolacyjno - renowacyjnych cz.3
Author photo
by dodać komentarz.
Tomasz Bącal

Tomasz Bącal

30.10.2014

Bardzo przydatny cykl artykułów. Tego brakowało !

W ramach naszej strony stosujemy pliki cookies w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim urządzeniu. Możesz dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dla plików cookies. Zamknij